مژده انباشي يكي از امدادگران دوران دفاع مقدس است كه از سال 1359 و در سن 18 سالگي به عنوان امدادگر به جهه‌هاي حق عليه باطل اعزام شد.
وي كه بعد از پيروزي انقلاب اسلامي، دوره امدادگري و نظامي را فرا گرفته بود، از سه ماه قبل از شروع جنگ تحميلي از طرف سپاه خرمشهر و آبادان در حالت آماده باش به سر مي‌برد و سرانجام در 31 شهريور 59 با شروع جنگ به جبهه اعزام شد و در همان اوايل جنگ يعني در 24 مهر 59 در روزي كه خرمشهر ، خونين شهر ناميده شد از ناحيه سر ، دست و پا بر اثر اصابت تركش مجروح و در بيمارستان شريعتي تهران بستري شد.
وي پس از پايان جنگ تحميلي از سال 1369 در جهاد سازندگي سابق يا وزارت جهاد كشاورزي كنوني استخدام شد و تا 15 سال در سمت بازرسي اين وزارتخانه فعاليت كرد و اكنون نيز مدت 8 ماه است كه در حوزه بسيج وزارت جهاد كشاورزي فعاليت مي‌كند.
انباشي كه اكنون يكي از جانبازان 50 درصد هشت سال دفاع مقدس است، سال 1379 در رشته الهيات اديان و عرفان در مقطع ليسانس و در دانشگاه آزاد واحد شمال تهران پس از قبولي در كنكور به تحصيل پرداخت.
وی با اشاره به كم رنگ بودن حضور زنان در جامعه گفت: اين كم رنگي حتي در معرفي زنان دوران دفاع مقدس نيز به وضوح ديده مي‌شود. شايد به صورت موردي به تعدادي از اين زنان اشاره شده ولي هنوز اين مقوله جاي فعاليت زيادي دارد كه هنوز هيچ موسسه يا ارگاني مسئوليت شناسندن آنان به جامعه كنوني را برعهده نگرفته است.
وي حتي نقش رسانه‌ها و مطبوعات را نيز بسيار كم رنگ خواند و گفت: اين نقش هنوز هيچ رنگ و بوي خاصي به خود نگرفته است.
انباشي افزود: اگر چه از شهدا و جانبازان مرد در دوران دفاع مقدس ياد مي‌شود ، اما به دليل كم بودن تعداد زنان يا عدم باور فعاليت چشمگير زنان در اين مقوله به آنان توجهي نشده است ، در حالي كه بسياري از زنان ما در پشت جبهه‌ به فعاليت و كمك‌هاي مستمري در اين زمينه پرداختند اما هنوز جامعه اين خود را به آنها ادا نكرده است. هنوز هيچ كار مستمر و دقيقي در زمينه شناساندن زنان به جامعه صورت نگرفته و حتي هيچ طرح يا پروژه‌اي كه بتواند به طور وسيع به دنبال اين قضيه باشد ، پيشنهاد نشده و اگر اين كار صورت گيرد ، طرحي مناسب براي شناساندن بسياري از اين زنان به جامعه است.
وي اظهار تاسف كرد كه ‌هنوز در اذهان برخي افراد اين مسئله وجود دارد كه خانواده‌ها ، اين زنان را ترغيب به حضور در جنگ كرده‌اند يا آنها خودسرانه به جنگ رفته‌اند ، در صورتي كه اين گونه نيست و اين بايد بين مردم در سطح كاري وسيع و به هر گونه كه ممكن است اين باور غلط از اذهان رخت بربندد.
حضور زنان در جنگ ، روحيه عجيبي به برادران مي‌داد به گونه‌اي كه آنها در دفن اجساد زنان و كودكان شهيد ،‌ پخت و پز غذا در مساجد و حسينيه‌ها و منازل ، امداد رساني به زنان علاوه بر مردان و حتي در حمل آذوقه و مهمات جنگ به خط مقدم كمك قابل توجهي مي‌كردند.
افراد تا خود در موقعيت جنگ قرار نگيرند هيچ گاه اين سخنان را باور نمي‌كنند پس ضروري است تا بخش‌هايي از تاريخ شفاهي جنگ كه هنوز نامعلوم مانده ، روشن شود . اگر وقايع جنگ حتي به طور شفاهي و سينه به سينه منتقل شود باز هم به مرور زمان از ياد مي‌رود ، اين وقايع بايد به صورتي كتبي در كتاب و كتابچه‌هايي در اختيار نسل‌هاي آينده قرار گيرد تا از فراموشي و دفن شدن زير خاك آنها جلوگيري شود ، فقط بازگو كرد وقايع جنگ كافي نيست ، آنها بايد مكتوب شود.
انباشي كم كاري حتي در ادبيات دفاع مقدس را بسيار محرز دانست و گفت: شايد دفتر ادبيات و مقاومت جنگ شروع به انجام كارهايي براي شناساندن افراد حاضر در جبهه‌ها به مردم كرده است ، مثل كارهايي چون جمع‌آوري خاطرات رزمندگان و همسران آنها ؛ ولي اين كافي نيست .

در آن زمان كه دوراني بحراني و استثنائي بود ، وقايعي اتفاق افتاد كه به سرعت گذشت ، خاطراتي كه هم خوب بود و هم بد . در آن زمان شاهد اتفااقت زيادي بوديم ، وقايعي از ويراني‌ها ، خرابي‌ها و مجروحيت‌ها . اتفاقاتي كه هنوز در هيچ جا بيان نشده است. پس از آزادسازي خرمشهر ، پيرمردي در كنار مسجد جامع خرمشهر با خواندن شعرهاي حماسي ، سربازان و نيروهاي نظامي را ترغيب به حضور در جبهه مي‌كرد ، شعارهايي كه روي همه افراد تاثير زيادي داشت .